Ik wil bejaard zijn, dan…

.. mag je over alles klagen.
over, bijvoorbeeld, de jeugd van tegenwoordig. Het zijn toch allemaal vandalen. Je mag bang zijn als er een groepje marokkanen op het hoekje van je plaatselijke buurtsuper staat. Je mag f*cken op de hoge belasting en de lage AOW. Je hebt het recht, gebruik hem.

.. heb je het maar gehad, allemaal.
je hebt al zo’n 70 jaar geleefd. Je hebt het allemaal gehad; van de gloeilamp tot de oorlog tot de nieuwe Spelling tot de iPod en tot Wilders. En oja, tot het legaal worden van euthanasie. Je mag de wereld (hopelijk) snel verlaten, prijs uzelf gelukkig.

.. niemand voelt zich bedreigd als je een gesprekje begint over het weer, zomaar.
je hebt niemand om mee te praten, en no matter what de weersomstandigheid is; niemand vindt het erg dat je erover begint. Het zal hun tweede bejaardengesprekje zijn, die dag. Je bent namelijk niet alleen, als bejaarde.

.. hoef je je geen zorgen te maken over antirimpelcreme.
de rimpels op je verlepte gezicht gaan toch niet meer weg. Je hebt het inmiddels geaccepteerd. Tyra Banks, Gisele Bundchen en Naomi Cambell moeten zich er nog druk om maken. Jij niet. Laat het.

.. mag je met een roze strippenkaart of de gratis OV bejaardenchipkaart.
vooruit, om het klagen over de belasting op evenwicht te brengen: aangezien je toch geen rijbewijs hebt, mag je lekker goedkoop met de bus/tram/metro(/rollator). Oh, wel na de spits natuurlijk.

.. mag je ongestoord money spenden; als je dood bent heb je er niks meer aan.
(het begint nu wel erg economisch te worden, niet?) met het kleine beetje geld dat je hebt, kan je maar beter alles gelijk uitgeven. Voor je het weet lig je met kapotte longen en een kromme ader in je gebroken heup in het ziekenhuis, en heb je er niks meer aan. Tenzij je kleinkinderen (je eigen kinderen liggen al lang in de grond, natuurlijk) de zorgverzekering voor de laatste keer voor je mogen betalen.

.. doet men alsof je dom bent. Handig toch? Niemand die ervan opkijkt.
bejaarden zijn dom en kunnen alleen maar klagen (niks mis mee, zie punt 1). Ook zijn ze onsociaal, en weten ze niks van technologie af. Maar stiekem weet men niet dat jíj de allereerste computer bezat, de iPod touch al had aangeschaft voordat de plannen er uberhaupt waren (jammer dat je er geen patent op had aangevraagd, dan had je nog meer money te spenden), en dat je elke dag op de Wii tennist omdat je het zelf niet meer kan.

De denker

“Let op, Rosa!”
“Bij de les blijven, mevrouw Q.”
“B12!”
“Hallo? Ben je er nog? Zoja, goedemiddag.”

Ik kan er niks aan doen. Deze uitspraken krijg ik regelmatig naar mijn hoofd gegooid, en het gebeurt steeds vaker. Maar geloof me, ik kan er echt niks aan doen.

Ik word filosoof. Of denker. Of dagdromer.
Maar nu zit ik gewoon even ergens anders met mijn gedachten. Waar precies? Overal dus.

Een gebrek aan inzet?

School. Een groot probleem onder de jongeren. Want wie heeft er tenslotte nog zin in het leren van een rijtje woordjes, wat je vervolgens moet gaan optrommelen voor de klas? Nee, niemand.

Ik ben ook zo iemand. School, waarom zou ik? Waar is dat toch voor nodig, om mij ongeveer 5 jaar voor te bereiden op zo’n stom examen. Daarom gooi ik er ook redelijk met de pet naar… Dat had ik beter niet kunnen doen, besef ik me nu. Een halfjaar geleden dacht ik dat het me wel zou lukken. Ik leerde een keertje, en een 6je kwam er nog wel vanaf. Maar ik begon interesse te krijgen in veel leukere dingen… Of beter gezegd: alles behalve school kwam voor hetgene wat ik eigenlijk móést doen. Door het niet maken van lullige opdrachtjes en door geen tekstjes over Karel de Honderd-en-veertiende vier keer over te lezen is mijn toch al niet zo prachtige cijferlijst een ware put der verdoeming geworden. Ik word er niet blij van, mijn leraren ook niet, en – zeer important – mijn vader ook niet. Dus ik besloot op een prachtige winterdag in de vakantie, dat ik me maar eens ging inzetten voor school.

Zo gezegd zo gedaan, ik had voor de verandering eens drie dagen aan mijn huiswerk gezeten! De vierde dag beloonde ik mezelf hiervoor door eens een hele dag niks te doen, zonder het gevoel te hebben dat ik eigenlijk nog zoveel moet doen… Ik begon er zelfs plezier in te krijgen! Een week lang heb ik mijn huiswerk zeer braaf gedaan, de lessen oplettend gevolgd en tekstjes nauwkeurig uit mijn hoofd geleerd. En ik kan je vertellen, liefste lezer, ik heb een paar voldoendes gehaald – áchter elkaar!

Maar dan toch, komt er die dag. Die dag dat je er schijt in hebt, erger als nooit tevoren. Dan kijk je naar je boeken en heb je zin om naar een hutje op de hei te rijden en ze vervolgens samen met het hutje in brand te steken. En de brand vooral níet blussen. Weg is mijn motivatie. Als sneeuw voor de zon. En tsja, niet zonder gevolgen uiteraard. De maandag na mijn vooral agressieve en heerlijk luie weekend kreeg ik weer eens op mijn kop van mijn ó zo geliefde leraren. Hmm.. Ik kon 2 dagen uitstel krijgen voor een toets, en als ik dan geen voldoende haalde, “nou - nou - nou, dan had ik blijkbaar de poppen aan het dansen“.

Als een echte nerd ging ik met tegenzin maar een halfuurtje leren. 2 dagen later heb ik de beruchte toets.. Ik vul hem in, kijk hem nog eens een keer goed na, en loop angstvallig met mijn blaadje naar  de betweterige kwakbol die mij helpt met problemen die ik zonder hem niet zou hebben – ook wel leraar genoemd. Ik ga zo kalm mogelijk weer op mijn plaats zitten, en kijk onopvallend naar de man die zodadelijk mijn toets gaat nakijken… Vaak een pijnlijke gebeurtenis.

En inderdaad. Dat vervelende moment als mijn leraar mijn blaadje nakijkt, en bij gebrek aan juist antwoorden even schuin naar je kijkt… Met een blik die alles zegt. “zie je wel“ - ik hóór het hem denken.  Een cijfer, dat ook nog. Een 3. Uiteraard. Wat overigens nóg pijnlijker is, is het aanhoren van de gniffelende lachjes van je klasgenoten. Ze weten dat je niet slim bent, maar als je dan weer eens een onvoldoende haalt, vinden ze het nog grappig ook. De mierenschijters. Oh trouwens, er is ook nog een overtreffende trap van dat pijnlijke ogenblik.. De cijfers aanhoren van mijn gniffelende klasgenootjes…

 Een gebrek aan inzet? Nee, ik denk het niet. Ik word gewoon ge-demotiveerd.